تفاوت بین شیشه نوری و سایر انواع شیشه در این است که به عنوان جزئی از سیستم نوری، باید الزامات تصویربرداری نوری را برآورده کند. بنابراین، تعیین کیفیت شیشه نوری شامل شاخص های خاص و دقیق تری نیز می شود. الزامات زیر بر روی شیشه نوری اعمال می شود:
1. ثابت های نوری خاص و قوام ثابت های نوری همان دسته شیشه
هر نوع شیشه نوری دارای یک مقدار ضریب شکست استاندارد مشخص شده برای نور با طول موج های مختلف است که به عنوان پایه ای برای طراحان نوری برای طراحی سیستم های نوری عمل می کند. بنابراین، ثابت های نوری شیشه نوری تولید شده توسط کارخانه باید در محدوده انحراف مجاز مشخصی از این مقادیر باشد. در غیر این صورت، کیفیت تصویربرداری واقعی با نتایج مورد انتظار در طول فرآیند طراحی مطابقت نخواهد داشت و در نتیجه بر کیفیت ابزار نوری تأثیر می گذارد. در عین حال، از آنجایی که یک دسته از ابزارها اغلب از همان دسته شیشه نوری ساخته می شوند، به منظور تسهیل کالیبراسیون یکپارچه ابزارها، انحراف مجاز ضریب شکست همان دسته شیشه باید شدیدتر از انحراف آنها از مقدار استاندارد باشد.
دوم، شفافیت بالا
روشنایی تصویری که توسط یک سیستم نوری ایجاد می شود با شفافیت شیشه متناسب است. شفافیت شیشه نوری به نور با طول موج مشخص با ضریب جذب نور Kλ بیان می شود. پس از عبور نور از یک سری منشور و عدسی، بخشی از انرژی آن در انعکاس در فصل مشترک اجزای نوری از بین می رود، در حالی که بخشی دیگر توسط خود محیط (شیشه) جذب می شود. اولی با افزایش ضریب شکست شیشه افزایش می یابد. برای شیشه های با ضریب شکست بالا، این مقدار بسیار بزرگ است. به عنوان مثال، برای شیشه های کریستالی سنگین، افت بازتاب نور سطح حدود 6٪ است. بنابراین، برای سیستمهای نوری حاوی چندین عدسی نازک، راه اصلی برای افزایش ضریب انتقال در کاهش افت انعکاس روی سطح لنز است، مانند اعمال یک پوشش ضد انعکاس بر روی سطح. برای اجزای نوری با اندازه بزرگ مانند عدسیهای شیئی تلسکوپهای نجومی، به دلیل ضخامت بیشتر، عبور سیستم نوری عمدتاً توسط ضریب جذب نور خود شیشه تعیین میشود. با افزایش خلوص مواد خام شیشهای و جلوگیری از مخلوط شدن ناخالصیهای رنگآمیزی در کل فرآیند از بچینگ تا ذوب، ضریب جذب نور شیشه را معمولاً میتوان کمتر از 0.01 کرد (یعنی عبور نور شیشهای با ضخامت 1 سانتیمتر بیشتر از 99 دلار است).
